Sevgili Hindiba,
Biliyorum, bayağı oldu yazmayalı. Aslında yazdım… Hem de bir sürü. Sadece buradaki bloğuma geçirmedim. Kalem ve kâğıt daha samimi geliyor bana. Bazı cümleler var çünkü, ekrana yazılınca eksiliyor sanki. Mürekkebe karışınca daha gerçek, daha bana ait oluyor.
Baktım yine Instagram hesabına. Bunu neden yaptığımı ben de bilmiyorum. Ama arada girip bakıyorum işte.
Gizli hesaptan çıkarmışsın, Story yapmışsın. O renkli yanan Story halkasını görünce nasıl heyecanlandım bir bilsen… Sanki hâlâ takip ediyormuşum, aramız iyiymiş, bana da düşen bir pay varmış gibi. Sanki yeni bir şey paylaşmışsın ve ben de eskiden yaptığım gibi, hiç düşünmeden açıp bakabilecekmişim gibi bir heyecan.
Sonra tabii… dank ediyor gerçekler.
Artık o halka bana ait değil.
Ben senin hayatının içinde değilim.
Ve senin hayatında olup bitenleri, eskisi gibi, küçücük bir ekrandan bile olsa takip etme hakkım yok.
Ama insanın kalbi böyle şeyleri aklı kadar çabuk öğrenemiyor.
Bazen seni özlediğimi kabul etmek istemiyorum. Çünkü özlemek, insanın kendisine itiraf edebileceği en savunmasız şeylerden biri. “Geçti” demek daha kolay geliyor. “Artık umurumda değil” demek daha gururlu. Hatta bazen kendimi buna gerçekten inandırıyorum.
Sonra bir şarkı çıkıyor karşıma.
Bir kelime.
Bir koku.
Bir yer.
Ya da senin adına benzeyen bir şey…
Ve bütün o “geçti” dediğim yerlerden sessizce geri dönüyorsun.
Garip olan şu Hindiba; seni her zaman özlemiyorum. Ama özlediğim zaman da öyle biraz özlemiyorum. Sanki aradan geçen bütün zamanlar bir anda ortadan kalkıyor. Seni son gördüğüm güne, son konuştuğumuz cümleye, söyleyemediğim şeylere kadar geri götürüyor beni.
Bazen düşünüyorum da, acaba sen de hiç böyle durup beni hatırlıyor musun?
Mesela hiç aklına, durduk yere, benim sesim geliyor mu?
Bir yerde bir şey görüp “Bunu Eşref severdi” dediğin oluyor mu?
Ya da gece herkes sustuğunda, insanın kendi düşüncelerinden kaçamadığı o saatlerde, bir anlığına da olsa ben düşüyor muyum aklına?
Bilmiyorum.
Belki de bunların hiçbirini düşünmüyorsun. Belki hayatında çoktan başka hikâyeler, başka insanlar, başka heyecanlar var. Belki benim burada sana yazdığım bu satırlardan hiçbir zaman haberin olmayacak.
Ama ben yine de yazıyorum.
Çünkü bazı insanlarla konuşamazsın artık.
Ama içinden onlara söyleyeceklerin de bitmez.
Sen de benim içimde yarım kalmış cümlelerden biri oldun galiba.
Ne tamamen unutabildiğim, ne de dönüp yeniden başlayabildiğim…
Sadece arada bir aklıma düşen, sonra bütün günümü sessizce değiştiren biri.
Ve bugün o Story halkasını görünce fark ettim ki ben aslında sadece seni değil, seninle olduğum hâlimi de özlüyorum.
Senin yanındayken olduğum o hâli…
Daha heyecanlı, daha saf, daha cesur hâlimi.
Belki de insan bazı insanları bu yüzden unutamıyor. Çünkü onlar yalnızca hayatımıza girip çıkmıyorlar; bizden bir parça da götürüyorlar. Sen giderken benden ne götürdün bilmiyorum Hindiba. Ama senden sonra bazı şeylerin eskisi gibi olmadığını biliyorum.
Yine de sana kızgın değilim.
Kırgın olduğum yerler vardır belki. İçimde hâlâ cevap bekleyen sorular da… Ama kızgın değilim.
Çünkü ne yaşandıysa, ne kadar sürdüyse, ne kadar güzelse ya da ne kadar canımı acıttıysa… hepsi gerçekten yaşandı.
Ve bazı şeylerin bitmiş olması, hiç güzel olmadıkları anlamına gelmiyor.
Bugün seni özledim Hindiba.
Hem de sana söyleyemeyeceğim kadar.
O yüzden yine kaleme kâğıda sığındım.
Çünkü bazı özlemler var, insana söyleyebileceği birini değil, yazabileceği bir köşe aratıyor.
Ben de seni buraya bıraktım.
Belki bir gün okursun diye değil.
Belki bir gün unutursun diye hiç değil.
Sadece içimde daha fazla taşımayayım diye.
İyi geceler Hindiba.
Nerede, kiminle ve nasıl olduğunu bilmiyorum.
Ama umarım iyisindir.
Çünkü insan, özlediği kişinin iyi olduğunu bilmek istiyor.
Uzaktan bile olsa…