Ağır bir yükün altında ezilmişçesine oturuyordum. Sonra, her zaman ki gibi, hesabına baktım. Yoktu… Artık orada da değildi. Sanki omuzlarımda taşıdığım o yük, bir anda biraz daha ağırlaşmıştı. İnsan bazen bir yokluğun üzerine bir de o yokluğun bıraktığı izlerle baş başa kalıyor.
Her zamanki gibi dönüp dolaşıp kendimi suçladım. Acaba ben mi rahatsız ettim, ben mi fazlaydım, ben mi bir şeyleri eksik ya da yanlış yaptım? Oysa zamanla anladım ki mesele yalnızca gitmek değildi; bana dair ne varsa, benden kalan ne varsa, hepsini hayatından silmek istiyordu belki de.
Kendi kendime düşündüm: Zaten yıkılabildiği kadar yıkılmış, bitebildiği kadar bitmişti her şey. Peki, ben hâlâ neyin enkazında bekliyordum? Ne diye ayağa kalkmıyor, neden hâlâ o molozların arasında debelenip duruyordum? İnsan, altında kaldığı enkazdan çıkmak için önce biraz güce ihtiyaç duyuyordu. Bense fark ettim ki ne o gücüm kalmıştı ne de üzerime yığılanları kaldıracak takatim…
Belki de insanı en çok yoran, birinin gidişi değil; o gittikten sonra kendini toparlayacak gücü bile kendinde bulamamasıydı.
Hep son elveda bu olacak sanıyorum. Her defasında içimden bir parçayı daha geride bırakıp artık tamam diyorum. Ama bazı vedalar bitmiyor, yalnızca insanın içinde şekil değiştirerek yaşamaya devam ediyor.
Kaldırımda öylece otururken ne kendime söyleyecek bir sözüm vardı ne de içimde anlatacak bir hâl kalmıştı. Kelimeler boğazımda düğümlenmiş, bütün cümleler tükenmişti. Dudaklarımdan dökülebilen tek şey vardı:
“Allah’ım, sen yardım et…”