Yine içimi döktüğüm küçük bir yazı işte.
WhatsApp’ta dolanıyordum. 7 Ocak 2025 tarihindeki bir sohbetimize denk geldim. Konu makara işte. Kemal Sunal filmlerinde ki bir şiiri bize uyarlamışım, sana yazıyorum. Devamında küçük bir edit… Bayağı bir gülmüşüz. Okurken güldüğümü fark ettim, sonrasında ise dank ediyor.
Yemek yemem için zorlanmışım, ders çalışmak için de hakeza. Büyük ihtimalle güz finalleri… O zamanlar hastaymışsın, boğazın kötüymüş. İkide bir “Nasıl oldun?” diye sormuşum.
Sen de, “İyiyim, sorun değil iyileşirim” demişsin.
“İlaç için doktora gidelim?”
Yine bildiğimiz gibi inat etmişsin, gitmemişiz.
Her neyse…
Bunları okurken yüzümdeki gülümsemenin, gerçeklerle birlikte birden silinmesine; artık nasıl olduğunu bilmeyişime, hâlimize üzüldüm. Hoş, inşallah benim bulunduğum durumdan daha iyi bir durumdasındır.
Neyse…
Yazacak bir sürü şeyim var ama içimi dökmek için bu kadarı da kâfi.
İnşallah iyisindir…
İyisen sevinirim. Hatta, sevinmene de sevinirim…