Sevgili Hindiba,
Bugün günlerden pazartesi. Yeni bir hafta, yeni ama yine de tekrarlanan bir hüzün…
Sabaha, hasretinden ağırlaşmış bir şekilde uyandım. Aslında rüyamda seni gördüm. Çok göremedim; sonrası ise benim içler acısı hâlimdi. Öyle ağırlaşmış, öyle çökmüştüm ki aynanın karşısındakini tanıyamıyordum.
Saçını özenle tarayan biri yoktu artık. Kıyafeti kırışınca “ütü yapayım” diye düşünen biri de… Acıdan, kederden ve hasretten sırtlanılmış bir yük vardı omuzlarımda; o yükün altında ise kelimenin tam manasıyla ezilmiş biri kalmıştı geride.
Evet, hasretinin tecellisi ara sıra değildi elbette. Ama bazı anlarda çok daha ağırlaşıyor. Ve sanırım rüyanın da ana konusu buydu.
Belki de bu kadar ağır gelmesinin sebebi; bir daha birbirimizi göremeyecek olsak bile, son kez olsun birbirimizin yüzüne bakamayışımızdı. En azından bir çay içip öyle kalkamayışımızdı. Bunca şeyin ardından, bunca şeyin hatrına bunu nasıl yapamadım diye kendime yüklendikçe geceler de uykular da azap gibi geliyordu.
Sabah sabah, uykudan yeni uyanmış biri olarak karmakarışık şeyler döküldü yazıma. Neyse… Zaten en samimi, en az yapmacık ifade de biraz böyle olmaz mıydı? Belki de bazı duygular, ancak dağınık satırlarda kendine yer bulabilir.