Sevgili Hindiba,
Bugün seni gördüm. Aslında hiç beklemiyordum; hatta çoktan buralardan gidip eve döndüğünü düşünmüştüm. İçimde bunun sessiz burukluğu vardı.
Oradaydın. Göz göze geldik. Ama ben kalkıp da o kadar yaranın üstüne bir yenisini daha eklememek için bakmadım… bakamadım sana.
Keşke baksaydım. Keşke bir kez daha göz göze gelebilseydik. Varsın bütün yaralar yeniden açılsın, yine de değerdi o ana.
Üniversite hayatımızın son sınavına girdik. Aklımın sınavla uzaktan yakından bir ilgisi yoktu. Her zamanki gibi benden önce çıktın sınıftan. Ve ben, sen giderken sadece arkandan bakakaldım. Belki son bir kez daha bakar diye bekledim… ama bakmadın.
Sınavdan sonra, belki görürüm diye her yere baktım. Yoktun. Gitmiştin.
Hindiba... Sevdiğim...
Belki de seni son defa gördüm.
Ya da… sonum sendin.