Bugün içimde tarifi güç bir keder var.
Gökyüzü, mevsimine küsmüş gibi; yağmurla yüklü, hüzünle ağır.
Aylardır haziranı bekliyordum oysa;
güneşin sıcaklığını, ışığın tesellisini…
Fakat penceremin aralığından süzülen rüzgâr,
yalnızca soğuğu değil, içimde saklı kalan bütün eksiklikleri de taşıyor.
“Üşüyorum” diyebilsem keşke.
Çünkü insan bazen bedeninden değil,
hatıralarından, kırgınlıklarından ve büyümek zorunda kaldığı yerlerden üşür.
Keşke büyümek,
bir şeyleri kaybetmenin diğer adı olmasaydı.